W taki dzień jak dzisiaj, nie sposób poruszać innego tematu niż hokej na lodzie w wydaniu kobiet. To nie pierwszy raz kiedy najpiękniejszy sport świata w wydaniu kobiecym trafia na łamy 3tercja.com. Manon Rheaume jako pierwsza zagrała w NHL, dziś bohaterkami wpisu zostaną Angela James i Cammi Granato – pierwsze kobiety wprowadzone do Hockey Hall of Fame.

Angela James urodziła się w centrum hokejowego wszechświata czyli kanadyjskim Toronto. Mieszkając w tym mieście nie trudno jest zarazić się hokejowym bakcylem. James szybko pokochała hokej i już w wieku 13 lat zadebiutowała w rozgrywkach na poziomie seniorskim reprezentując barwy Newtonbrook Saints. Po zakończeniu szkoły średniej, Angela rozpoczęła studia w Seneca College w Toronto. Pierwszy rok gry w drużynie uniwersyteckiej był nieudany. James miała trudności ze skupieniem się na grze. Przyczyny były dwie: po pierwsze, podjęła pracę aby pomóc opłacić rachunki rodzinie, po drugie, reprezentowała Seneca College także w softballu. Jeśli połączymy te fakty z mocnym charakterem James, nie można dziwić się, że kłótnie z trenerem Lee Trempe był praktycznie na porządku dziennym. Dopiero na trzecim roku studiów Angela pokazała pełnie swoich możliwości. W 14 meczach ligowych zdobyła 50 (!) goli i 23 asysty. Zgadniecie na jakiej pozycji grała? Na pozycji obrońcy. Czy trzeba komentować ten wynik? Seneca College oczywiście zdobył mistrzostwo w sezonach 1983-84 i 1984-85 a James została uznana najlepszą zawodniczką ligi w tych latach.

Po zakończeniu studiów Angela reprezentowała wiele drużyn w Central Ontario Women’s Hockey League – najwyższej klasie rozgrywkowej w Ontario. Kluby zmieniała często, co ciekawe, wielokrotnie z powody kłótni z trenerami. Nie przeszkadzało jej to jednak w ustanawianiu kolejnych rekordów – w międzyczasie zostałasiedem razy z rzędu najlepszym strzelcem ligi. Przypomnę, że występowała na pozycji obrońcy. Swoją karierę zawodowej hokeistki zakończyła w roku 2000.

Zanim to jednak nastąpiło, Angela reprezentowała Kanadę na Mistrzostwach Świata. W latach 1990-2000 James zdobyła wraz z reprezentacją Kanady cztery tytuły mistrzowskie. Nie dane było jej jednak zagrać na pierwszym w historii turnieju hokeja na lodzie kobiet na Igrzyskach Olimpijskich. Tuż przed startem rozgrywek, ówczesna trenerka reprezentacji Kanady Shannon Miller, zrezygnowała z James, twierdząc że jest ona „nieodpowiedzialna w defensywie”, tym samym kwestionując jej przydatność do zespołu. Angela nie mogła się pogodzić z tą decyzją i uwaga, odwołała się do władz związku!

Szefowie „Hockey Canada” pozostali nieugięci i postanowili, słusznie zresztą, nie ingerować w decyzję Pani trener. Koniec końców, reprezentacja Kanady przegrała w finale z USA i zdobyła „tylko” srebrny medal. Kto wie, może z James w składzie byłoby inaczej?

Po zakończeniu kariery hokeistki, Angela James była sędzią hokejowym, trenerem, a obecnie pracuje na rzecz własnej szkoły hokeja na lodzie. Bob Nicholson. szef kanadyjskiego związku hokeja na lodzie powiedział o Angeli:

„She is a women’s hockey hero who continues to inspire young players across the country. For me, she will always be the Wayne Gretzky of women’s hockey”

Nieźle, prawda? Na koniec mała ciekawostka  W jednym ze spotkań James wystąpiła na pozycji… bramkarza. Jak nie trudno się domyślić, spisała się doskonale notując shutout. Imponujące.

Wracając do finału Olimpiady w Nagano. Kapitanem „złotej” drużyny USA która pokonała Kanadę, była druga bohaterka mojego wpisu – Cammi Granato. Nazwisko Granato jest zapewne znane wielu fanom hokeja na lodzie dzięki świetnym występom w lidze NHL brata Cammi, Tony Granato. Jego osiągnięcia, są jednak tylko cząstką tego, co udało się zdobyć siostrze.

Catherine Michelle (tak brzmi jej pełne imię) rozpoczęła grę w hokeja już w wieku 5 lat, głównie pod wpływem swojego rodzeństwa (Cammi ma 4 braci i 1 siostrę). Początkowo rodzina namawiała ją na pozycję bramkarza, lecz Cammi konsekwentnie odmawiała, wiedząc że jej miejsce na lodzie jest zupełnie gdzie indziej. Szybko okazało się, że nie tylko Tony ma w tej rodzinie talent do hokeja. Cammi robiła ogromne postępy, do 16 roku życia na co dzień rywalizując z chłopakami. Jak sama przyznała w jednym z wywiadów – jej największym marzeniem było zagrać w Chicago Blackhawks. Nieco dziwne marzenie jak na nastolatkę, prawda? 🙂

Po rozpoczęciu nauki w szkole średniej, Cammi musiała zrezygnować z gry w hokeja. W Illinois nie było regularnej ligi kobiecej, a rywalizacja z (już) mężczyznami byłą dla niej zbyt niebezpieczna. Przerzuciła się więc na koszykówkę  tenis ziemny, piłkę nożną i piłkę ręczną. Grała również w baseball, w męskiej drużynie szkolnej.

Jednakże jej największą miłością przez cały czas pozostawał hokej na lodzie. Dlatego gdy w roku 1989 Providence College zaoferował jej pełne stypendium sportowe i grę w barwach żeńskiej drużyny tego Uniwersytetu, Cammi nie zastanawiała się długo. W pierwszym sezonie zdobyła tytuł debiutanta roku. W latach 1992 i 1993 doprowadziła Providence College do mistrzostwa NCAA. W 93 spotkaniach rozegranych na poziomie uniwersyteckim, Cammi Granato zdobyła 135 goli i zanotowała 110 asyst. Po zakończeniu nauki w Providence, przeniosła się do Montrealu, gdzie kontynuowała studia i reprezentowała barwy Concordia University. To głownie dzięki niej drużyna tej uczelni zdobyła trzy razy z rzędu mistrzostwo Quebecu. Granato w Montrealu osiągnęła niewiarygodne wyniki statystyczne, 326 punków w 123 meczach.

Podczas jej gry w Providence College, w USA zadecydowano o stworzeniu żeńskiej drużyny narodowej w hokeju na lodzie. Jak nie trudno się domyślić, Granato została do niej włączona i od razu stała się jej liderką.W latach 1990-2005 wzięła udział w 9 turniejach mistrzowskich zdobywając 1 złoto i 8 srebrnych medali.

Mówi się, że dla sportowca najcenniejsze medale, to te zdobyte na olimpiadzie. Jak wspomniałem wcześniej, Granato była kapitanem Team USA podczas igrzysk w Nagano, zakończonych sukcesem reprezentantek USA. Duży zawód przeżyła w Sal Lake City, albowiem nie udało jej się wraz z koleżankami obronić tytułu przed własną publicznością. W trakcie przygotowań do igrzysk w Turynie, Cammi była pewniakiem do składu. Tymczasem, podobnie jak w przypadku Angeli James, tuż przed startem turnieju podziękowano jej za grę. Cammi bardzo przeżyła ten fakt, a przez kraj przetoczyła się dyskusja nt. słuszności decyzji trenera Bena Smitha.

Cammi Granato zakończyła karierę hokeistki reprezentując barwy Vancouver Griffins w National Women’s Hockey League. W roku 2007 została uhonorowana przez ligę NHL nagrodą im. Lestera Patricka, za wybitne zasługi dla rozwoju hokeja na lodzie w Stanach Zjednoczonych. Obecnie jest żoną byłego zawodnika NHL, Raya Ferraro oraz partnerem w firmie produkującej sprzęt hokejowy dla dziewcząt.

Czy wiesz że?

  • W roku 1997 generalny menadżer New York Islanders, Mike Millbury, zaprosił Cammi na obóz przedsezonowy Islanders. Granato odmówiła, koncentrując się na przygotowanich do Igrzysk Olimpijskich.
  • Cammi Granato mia zdiagnozowane ADHD

Angela James oraz Cammi Granato w roku 2010, zostały wprowadzone do Hockey Hall of Fame, jako pierwsze kobiety w historii hokeja na lodzie. Tym samym dołączyły do grona nieśmiertelnych legend hokeja – wielkie gratulacje!